دهانم را باز می کنم برای شعر،خیابانی از لوزه هایمتا لویزان پل می بندد.شقیقه هایم تیر می کشندمی دانم اگر سرفه کنمتمام روزهای هفته بهم می ریزندچقدر سردم می شودوقتی تو نیستی که قرص هایم را سر وقتروی زبانم بکاریآن بالا را ببین،کرخه، چزابه، صالح مشطط حتی کربلای چاردور سرم می چرخدبچه های فاطمیوندرون جمجمه ام سنگر می گیرند.سید سید!... عباس!سید جان! پاهایم را موریانه ها خورده اند.چشمهایم را باد برده استدستهایم ...آه! دست هایم کنار علقمه جا مانده اند.*حالا سرم گیج می روداما هنوز هم تو نیستیو این واژه های موجیبوی گاز خردل و پیتزای پپرونی می دهند.... (سعیدی راد)

شعر عاشورایی نباید به اصل ماجرای عاشورا لطمه بزند عبد الرحیم سعیدی راد در گفتگو با خبرنگار حوزه ادبیات گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ در خصوص عمق شعر آیینی گفت: آنچه مسلم است باید توجه داشت که وقتی پیرامون یک موضوع آیینی شعر یا نثر ادبی می نویسیم، خدایی نکرده به اصل ماجرا لطمه وارد نکنیم. یعنی نوشته مان باعث دلزدگی کسی از مثلا ماجرای عظیم انسان ساز عاشورا نشود. از طرفی تکرار حرف شاعران دیگر کاری از پیش جلو نمی برد. باید به موضوع های آیینی با مطالعه بیشتر و دقیق تر نگریست و آن را به شعر و نثرشاعرانه در آورد تا توجه مخاطبان بیشتری را جلب کرد و از

کیستی ای مرد خدایی تبار؟ ای نفست آیة پروردگار! کیستی ای کوهترین مردها؟ گم شده در جوهرهات دردها چشم فلک منتظر گام تو جن و ملک ریزه خور نام تو کیستی ای مرد که چون شیرها میچکد از پیرهنت تیرها؟ سرو کجا و قد والای تو؟ ماه فرود آمده در پای تو رد قدم هات، گل رازقی! هرم لبان تو خط عاشقی عشق فقط شاخه ای از تاک تو عقل فرو مانده در ادراک تو عقل در اندیشه ی احوال تو عشق دویده ست به دنبال تو .... میکشم از سینة دلخسته آه منتظرم بلکه بتابی چو ماه ماه "بنی هاشم" اگر نیستی خود بگو ای ماه ترین کیستی؟

*برای شیخ ابراهیم زکزاکی، رهبر شیعیان نیجریه رو سفیدتر از پیشانی بلند تو سراغ ندارم ای شیخ سیه چرده! که ابراهیم وار با چهار اسماعیل به کربلای عشق رفتی. * و این تصویر شگفت تویی! که با عمامه ای خونین در کنار چهار قربانی راست قامت ایستاده ای چون کوهی که آتشفشان به سینه دارد و آرام به «روح الله» لبخند می زند. (عبدالرحیم سعیدی راد)